Ik loop op een lijn van gewenste daden in het leven. Voel de winden der tijden aan me voorbij gaan en de zwaartekracht zogenaamd aan me trekken. En ondertussen sta ik te lachen met gevoel van beheersbaarheid in me. Ik ken het gevoel en weet hoe het werkt, zie hoe het haar best doet en voel dat ze mij voor zich wil hebben. Kennelijk kent ze mij niet zoals ik haar ken en wil ze niet weten dat ik lach om datgene wat ik echt weet maar zij niet wil toegeven. Het is de sublimering van mijn ongeëvenaarde kennis omtrent de wetten van de almachtige grondwetten waarmee ik iedereen voor de gek houd. En uiteindelijk is het maar hoe je het wendt of keert want we hebben de macht in pacht. Zachtjes hoor ik echter de keerzijde van de medaille haar weg vinden.
Nooit zal het eeuwig duren dat de beslistheid van meningen en gedachten een waar woord zijn, eerder een seconde van onbepaalde tijdsperiode die niemand kan voorspellen. Je denkt dat je het vast hebt, in handen, de baas bent maar altijd is het niets meer dan minder waar. En toch geeft het niet want het herinnert ons er aan dat het nooit zal zijn hoe het moet zijn en dat het altijd anders is dan de verwachte hoop op de dingen die nooit komen gaan. En het is een grootheidswaanzin waarin menig mens zich verliest, niet wetende dat het ad fundum van hun levenstijl een nutteloze is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten