Liefde veracht

Is liefde niet het gif dat mij van binnen verwoest en uitholt?
Het placht mij te doen verlangen naar de eeuwige pijn dat liefde met zich mee brengt..
Mijn hart dringt dit gif, dat liefde heet, met gretigheid en weemoed..

Pijnig mij niet langer, verbitter mijn ziel niet elke seconde van de dag..
Was liefde niet eens puur en ongeacht?
Ongeacht al het onvolmaakte, het volmaakte..

De schoonheid van het leed..
Onbedorven waar het minne niets van weet..
Zag haar kans schoon, geen gelach noch gehoon..
Echter, even nader de hel als hemel dan wel..

Begrijp mij, liefde is een Sopraan..
Een Sopraan des doods..
Met liefde gevuld doch met niemand begaan..
Zingt het lied van de eeuwige nacht,
waar hoop noch liefde op ons wacht..

Liefde veracht mij, verkracht mij..
Woont mij uit en veracht mij..

Wij zijn liefde

Eeuwig zou ik kunnen slapen onder dikte van dagen. Het geruis van de stad op de achtergrond, ik ben de kalmte van het moment. Toch zal ik het missen, eeuwig missen in mijn eindeloze dromen over jou. De oprechte liefde die we alleen deelden met elkaar. In het l'autre monde herken ik de echte minne niet meer van het realistische waar ik ooit eens in geloofde.

Samen met jou lig ik alleen in deze nacht. Alleen lig ik hier te zien hoe de tijd komt en gaat als eb en vloed. Voor jou komt de tijd, voor mij gaat de tijd. Er ergens tussen in wil ik zijn. Toen het nu gisteren was, werd het de ochtend die ik nooit had verwacht. De zon ging daar onder en hier op, daar werd het nacht en hier dag en gisteren werd vandaag.

De vogels blaffen, de auto's fluiten en de honden toeteren. Ik geniet van het moment, drink het met volle teugen, neem het in me op. Een uniek helder geluidsmoment, waar geen componist aan kan tippen. In mijn hoofd is het orkest van het dagelijks leven mijn lied aan het componeren.

De middag wordt ingeluid, de jazz sounds van de onderbuurman nemen me mee naar rokerige cafés. De droogte heerst in mijn glas, the rocks had ik al lang geleden verbannen. Single malt, zo drink ik, zo ben ik.
Je houdt van me of niet, blaast de saxofonist de lucht in, hij kent mijn gedachten.

Je bent er niet meer, niet meer in mijn kamer, niet meer in mijn bed. Eeuwig verblijf je echter in mijn hart, in mijn ziel, in mijn gedachten, in mijn hemel. Mijn hemel is niet eeuwig wit licht en gevleugelde helden. Jij bent mijn hemel, om jouw draait het universum van mijn hart. Wist je dat alles vanuit jou is geschapen? Dat jij voor alles staat? Jij bent het volmaakte symboliek waar de eeuwige schoonheid op is gebaseerd.

Ik praat verder, je hoort mijn stem en je kent mijn woorden. Ik stop maar je hoort me nog steeds, je weet het.

Wij zijn.
liefde